به نام خدای مهربونم

سلام......

بازم مالزیه و فصله مردکاش Merdeka...همه جا پرچم های مالزیو می بینم...ماشینا همش بوق می زنن و بعضیاشون تا ۵۰ تا پرچم هم روشون چسبیده...۵۱ سال از استقلاله مالزی می گذره...

تصمیم گرفتم یه خورده متفاوت باشم...جوری که هر روز قلبم سنگین نباشه از حرفا، نگاها،و رفتار آدما...دیروز تصمیم گرفتم فقط قلبمو به روی خوبیها باز نگه دارم...وقتی تنهایی به سمته اتوبوس می رفتم از رو پله عابر پیاده، با خودم فکر کردم من تنها نیستم و هیچ وقتم نبودم و نخواهم بود...خدا باهامه...خدا باهام راه میره، نگام می کنه، نشانه هاشو به طور اعجاب انگیزی سره رام میذاره و هروقت لازم باشه ارومم می کنه...می دونین تصمیم گرفتم فقط خوبیهای آدمای اطرافمو بگیرم و تو قلبم نگه دارم...و فقط خوبی از من به آدما منتقل بشه...از یکی از دوستام(که اسمش آنا هست و از چین اومده) یاد گرفتم که میشه بدیها رو ندید و آدما رو ساده بخشید، چون ما قوی تر و بزرگتر از این حرفاییم که بشکنیم...می خوام همه ی بدیها رو که از آدما یادمه فراموش کنم و ذهنمو سفید کنم...جوابه همه ی بدیها رو هم با خوبی بدم...فکر می کنین سخته؟ منم همینطور ولی همه چیز اولش سخته و به تمرین احتیاج داره...چند روزه پیش به آیه ای از قران رسیدم که می گفت بدیها با خوبیها پاک می شوند...خدا با منه، پس من با یاریه خودش، همون طوری می شم که می خواد......می خوام برای قلبم فیلتر بذارم:که فقط به روی خوبیا باز باشه...

و پروردگارت اعمال هر يك را بى‏كم و كاست به آنها خواهد داد؛ او به آنچه عمل مى‏كنند آگاه است‏!پس همان‏گونه كه فرمان يافته‏اى‏، استقامت كن‏؛ و همچنين كسانى كه با تو بسوى خدا آمده‏اند! و طغيان نكنيد، كه خداوند آنچه را انجام مى‏دهيد مى‏بيند!و بر ظالمان تكيه ننماييد، كه موجب مى‏شود آتش شما را فرا گيرد؛ و در آن حال‏، هيچ ولىّ و سرپرستى جز خدا نخواهيد داشت‏؛ و يارى نمى‏شويد!در دو طرف روز، و اوايل شب‏، نماز را برپا دار؛ چرا كه حسنات‏، سيئات را از بين مى‏برند؛ اين تذكّرى است براى كسانى كه اهل تذكّرند!و شكيبايى كن‏، كه خداوند پاداش نيكوكاران را ضايع نخواهد كرد!چرا در قرون قبل از شما، دانشمندان صاحب قدرتى نبودند كه از فساد در زمين جلوگيرى كنند؟! مگر اندكى از آنها، كه نجاتشان داديم‏! و آنان كه ستم مى‏كردند، از تنعّم و كامجوئى پيروى كردند؛ و گناهكار بودند!

{هود ۱۱۶-۱۱۱}

باز ماهه خداس...

بیا با هم پرواز کنیم...

به نام خدا

سلام...خوبین؟؟؟ وای خیلی سرم شلوغ بود با تموم کردنه پروژه ی تابستونی و شروعه مدرسه...امسال درسام خیلی سنگین ترن...هر سال مدرسه به خرجه خودش یه کتابی درست می کنه که همه ی برنامه های اون سالو به علاوه ی عکس نشون میده...که در اون سال چه اتفاقاتی افتاده و گروه های ورزش چی کردن...البته عکسه کلاسها و دانش اموزاشونم هست......معمولا خیلی زمان می بره چون مثه کتابای معمولی هم نوشته هاش و هم عکساش باید ۱۰۰ بار ویرایش بشن (و اخره سال حدودا ۴۰۰ تا ازش چاپ میشه)...امسال کله کتاب با نوشته هاش و عکساش به عهده ی ما ۸ نفره که تو این کلاس هستیم...

دیروز که دره کمدم رو باز می کردم، دیدم دو تا لحه تقدیر و یک گوی شیشه ای که ارمه مدرسمون روش هست، گذاشته بودن تو کمدم...ماله پارسال بودن...خیلی خوشحال شدم...رو یکیشون نوشته شده بود : این لوح به خانومه گ.ن داده میشه برای برتری در کلاسه سخنرانی......رو اون گویه هم نوشته بود SPEECH...اون یکی لوحه هم برای نمره هام بود...خیلی بهم انرژی داد...

ساله سومه دبیرستان...فکر می کنم یکی از شلوغترین سالای زندگیه آدم باشه...می خوام به همه کاری برسم، ولی انگار به هر چی میرسی، یه چیزی جا می مونه......

یک فرقه بزرگ بینه ما ایرانیا و مالی ها اینه که "مرگ" برامون اصلا جا نیفتاده...تو فرهنگه مالی ها (Malay) از بچگی بهشون یاد میدن که مرگ یه چیزه تبیعیه و اتفاقش زیادم نباید رو زندگیه ما تاثیر بذاره...خیلی جالبه...بار ها و بار ها مادرم به این موضوع اشاره کرده که مثلا خانواده ای مادرشون رو از دست میدن، همشون کناره تخته مادر اروم اروم اشک میریزن و قران می خونن...ولی اگه برای ما اینطوری بشه، چند روز غذا نمی خوریم، خودمونو می زنیم، فریاد و جیغ و هوار و ریسه رفتنو اینا هم روشه!! چند بار خجالت کشیدم وقتی ازم پرسیدن:"مگه شما مسلمون نیستین؟ پس اگه هستین و اعتقاد دارین که روحه ادما نمی میره و اون دنیا همه همو می بینن، چرا اینطوری می کنین؟ مگه به اون دنیا اعتقاد ندارین؟ شما یه جوری رفتار می کنین بعد از مرگه کسی که انگار برای همیشه از بین رفتن!"...البته من همیشه تعجب می کنم که اخه آدم چه طور می تونه اروم بمونه وقتی یه عزیزشو از دست میده؟؟؟به این نتیجه رسیدم که صبر و توکل به خدا خیلی ادمو کمک می کنن...شما چی فکر می کنین؟...

 ماه رمضون نزدیکه...یه ماه رمضونه دیگه...انگار هی ماه رمضون میاد و میره و تا به خودم میام یه ماه رمضونه دیگس...