به نام خدا

سلام...خوبین؟؟الان داشتم پستهای گذشتمو نگاه می کردم...خیلی کمکم کردن...شنیده بودم سنه 17 سالگی و کلا این سنا یه جورایی سنای بحرانی هستن و سخت ترن...تازه می فهمم یعنی چی...زندگیم ازین رو به اون رو شد و بسیار تغییر کرد تو این 2 ساله اخیر...جوری شد که دیگه اینجا هم دیگه نمیومدم...می خوام کمی مثه گذشته بشم...منم و خدا...منم و این کلبه ی اینترنتیم که خونه ی حرفامه و لحظاته خوبو بدمو توش می نویسم...منم و انرژیه مثبتی که از خدا سرچشمه می گیره...منم و اشکایی که از تهه قلبم جاری می شن...مدتی به هدفه اصلیم توجهم کم شده بود و حالا باز می خوام بر گردم به 2 سال و نیمه پیش بشم همون گلنازه قبلی و بنویسم و بنویسم و خدا رو جستجو کنم...

در مورده پسته قبلی بگم که بسیار از نظرات تعجب کرده بودم چون منظورم فقط از اون چیزی که توضیح داده بودم خدا بود...هیچ آدمی نمی تونه اون چیزی که من گفتمو پر کنه چون آدما همه نیاز مندن...اون عطشه عمیق و اون احساساته شدید فقط با خدا سیراب می شن...

این ماهه بسیار شلوغیه برام و امتحان نهایی دارم...دعام کنین...:)